Het seizoen van de nwe D1 2008/20009 van Utrecht is bijna op de helft. Wederom lijkt het alsof dezelfde weg als vorig jaar wordt bewandeld. Vorig jaar was dit team redelijk tot zeer succesvol als D2, dit jaar onder Dussenbroek staan deze kanjers in de gevarenzone. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. 11 wedstrijden gespeeld en slechts 3 maal winst en 7 maal verlies. Ik heb geen wedstrijd gezien maar vermoed dat er wederom vlak voor de eigen 16 wordt verdedigd, lange halen naar voren en maar zien waar het schip strand. Ik vermoed dat de trainer wederom een beroerde lichting voetballers heeft gekregen. Volgend jaar onder een andere trainer komt vast het wonderlijke herstel. De oude D1 doet het nl als C2 erg goed.

Nu het seizoen ten einde is, is het ook een goed moment om terug te kijken en te evalueren.
Het was een heel slecht seizoen. Een seizoen waar in tegenstelling tot de normale verwachting de mannen niet beter werden maar slechter, een seizoen waar het zelfvertrouwen van de jongens smolt als sneeuw voor de zon, een seizoen waar ze ongetwijfeld wel iets hebben geleerd maar om nu precies aan te geven wat, is eigenlijk een onbegonnen opgave. De tijd zal het hopelijk leren.

Trainer/coach Peter Dussenbroek heeft van vrijwel het begin af aan geen enkele mogelijkheid voorbij laten gaan om te benadrukken, zowel naar de buitenwacht als naar de ouders en de spelers, dat hij was opgezadeld met een buitengewoon slechte selectie. In zijn ogen een team dat heel moeilijk te coachen was en zeer langzaam dan wel niet in staat was te leren. Kortom, hoe slecht kun je het treffen als betaalde coach van een prof club? En hij heeft het zeer slecht getroffen. Na ruim 44 wedstrijden en 100 trainingen kunnen deze mannen, welliswaar geselecteerd uit spelers in een ruime kring rondom Utrecht, ogenschijnlijk slechter voetballen dan 10 maanden geleden. Saillant detail is, dat deze zelfde trainer vorig jaar vond dat zijn D1 van dat jaar veeeel slechter was dan zijn D2 waar hij ook traner van was. En nu blijken deze jongens uit de D2, aangevuld met een aantal nieuwe spelers, dit seizoen wederom een kat in de zak te zijn.

Een klein drama. In mijn ogen vooral voor de spelers. Ruim de eerste helft van het seizoen heeft het team 13 keer in een volstrekt andere opstelling gespeeld (blijkbaar was hij niet in staat de poppetjes op de juiste plaats te zetten en werd teruggegrepen naar het aloude dobbelen). De verdediging mocht zelden verder dan 15 meter voor de eigen 16 spelen. Iedere wedstrijd werd de gehele voorhoede gewisseld. Het verbaast dan ook niemand dat er geen spoor van automatisme in het spel kwam. En nadat de eerste helft van de competitie werd afgesloten met 9 maal verlies, 1 maal winst en 1 maal gelijk, en de aanhoudende klaagzang van de trainer over het nivo van de groep, was het zelfvertrouwen van de mannen tot een minimum teruggebracht. Absoluut dieptepunt was de wedstrijd tegen Haaglandia waar de coach bij achterstand in de rust in de kleedkamer op de massagetafel ging liggen en weigerde ook maar één woord met de spelers te wisselen en hiermee het nonverbale coachen tot een absoluut hoogtepunt bracht.

Met een achterhoede die vlak voor de eigen 16 moest blijven hangen, kwamen er legio kansen voor de tegenstander, het middenveld werd gedegradeerd tot een tweede verdediging en de voorhoede die lange en hoge  ballen net voorbij de middellijn moest opvangen moest maar zien hoe ze de resterende 45 meter moest overbruggen.  Na 13 wedstrijden stond de trieste balans op 8 doelpunten voor en 32 tegen. De conclusie van de staf: We hebben een buitengewoon slechte lichting maar vooral een zeldzaam slechte aanval die niet tot scoren komt. En als je de cijfers ziet klopt dat bijna. Er is inderdaad 24 keer te weinig gescoord om 13 punten uit 13 wedstrijden te halen. Of we hebben er 24 te veel tegen gekregen. Voor een team wat louter vanuit de verdediging heeft gespeeld geen beste cijfers, voor een team van een profclub met een prof trainer een blamage. En al die tijd zat een zwijgzame coach in de dugout zich te verbijten over zoveel onmacht op het veld.

Na de winterstop en 13 wedstrijden werd voor drie wedstrijden de coaching door Koos van Tamelen overgenomen omdat Dussenbroek een schorsing van 3 wedstrijden moest uitzitten. Hiermee werd van de kant meer gecoached en werd het voor de mannen makkelijker om te spelen. Nog belangrijker was dat de mannen achterin mochten/moesten doorschuiven naar de middellijn en werd er hierdoor met meer druk naar voren gevoetbald en was het voor de verdediging niet elke keer een ramp als een speler van de tegenpartij er doorheen brak. Maar de negen wedstrijden die nog over waren in de competitie waren niet meer genoeg om uit de onderste regionen weg te sluipen. Met meer druk naar voren en meer consistentie in de opstelling werden nog wel 9 punten uit 9 wedstrijden gehaald waar in de eerste helft het er slechts 5 uit 13 waren.

Uiteindelijk was het de allerlaatste wedstrijd van het seizoen waar gespeeld moest worden om degradatie of niet. Gelukkig werd het het laatste en mag de nieuwe D1 ook weer in de eerste divisie spelen.

Hiermee is wellicht het enige en belangrijkste winstpunt van dit D1 seizoen genoemd. Voor de rest was het voor alle jongens vooral een verloren seizoen, waarbij voor mij veruit de slechtste man van het team trainer/coach Dussenbroek zelf was.

Ik weet het, het klinkt niet aardig, en zo is het ook bedoeld. Het is voor mij onbestaanbaar dat je als professioneel coach bij een professionele jeugdopleiding met droge ogen durft te beweren dat het matige presteren van een team geheel en al  de schuld is van jongens van 13 en dat jij als volwassen vent daar geen enkel deel in hebt gehad. Bovendien impliceert dit dat het gehele scouting en selectie apparaat van FC Utrecht, toen dit team werd geformeerd, in diepe slaap was gesukkeld. 
Na 22 wedstrijden staat de teller op 15 doelpunten voor en 47 tegen. Eindigend op een 9e plaats met 17 punten minder dan de nummer 8 en slechts 2 punten meer dan de nummer 12.

Bijna de gehele voorhoede is naar huis gestuurd, en in het laatste Utrecht Magazine stond nogmaals voor iedereen te lezen dat het een zeer teleurstellend jaar was geworden voor de D1 pupillen waarbij het vooral de voorhoede was die hier schuld aan had. Maar dat was ondertussen al lang bekend, na de kansloze nederlaag van 4-0 tegen Haarlem was de heldere analyse van de leiding: gebrek aan scorend vermogen. Terwijl ik, en velen met mij, aan de kant het idee had dat er was verloren door een stuurloos team wat na 9 maanden niet meer in staat was te voetballen. Het was echter gewoon de schuld van een paar jongens van 13. Rotjongens!.   
Dat is ook de directe aanleiding voor dit stukje. Wie de bal kaatst moet tenslotte de bal verwachten. Hoewel, veel passender is: je krijgt exact terug wat je er in stopt.  En gezien het seizoen is dat bedroevend weinig geweest.

Volgend jaar ben ik benieuwd hoe de nieuwe D1 onder Dussenbroek zal eindigen. Ik hoop van harte dat het beduidend beter zal zijn dan dit jaar en dat de coach mij mijn ongelijk bewijst. Ik zal hem dan als eerste een kaartje met excuses sturen, maar ik ben bang dat het niet nodig zal zijn. 

Voor alle duidelijkheid, mijn zoon is een van die “rotjongens” die is afgevallen. Het lijkt dus gemakkelijk om te denken dat om die reden dit stukje is geschreven.

Als je geselecteerd wordt hoort direct daarbij de mogelijkheid dat je afvalt. Binnen de spelopvatting van Dussenbroek heeft o.a. mijn zoon niet kunnen brengen wat er van hem werd verwacht en was het voor zowel hem als mij volkomen acceptabel dat het avontuur na dit jaar ophoudt. Hij heeft zijn best gedaan en het was blijkbaar niet goed genoeg. Dit 13 jarig jongetje kan dat begrijpen en accepteren.  Waar de schoen wringt is, dat de jeugdopleiding van Utrecht en de coach blijkbaar niet tot hetzelfde in staat zijn.

De club en de trainer hebben ongetwijfeld hun best gedaan, het was echter overduidelijk niet goed genoeg. Hopelijk geeft dit stukje voldoende aanleiding om in de spiegel te durven kijken. Maar dat is oneindig veel moeilijker dan de verantwoordelijkheid die je hebt, ver van je af te gooien.

Alfgelopen jaar waren er ook veel leuke momenten, werd er in een prachtige competite gespeeld en was het heus niet allemaal kommer en kwel. Er waren echter te veel momenten en incidenten die hebben aangetoond dat het dragen van een pakje met een profclub logo niet automatisch betekent dat het ook werkelijk over de hele linie professioneel is. Helaas.

Dussenbroek zal waarschijnlijk een goede trainer zijn, als coach van deze leeftijdsgroep heeft hij echter veel en veel te vaak zijn brevet van onvermogen afgegeven. Aan de kant werd ik steeds weer opnieuw bevestigd in deze opvatting. Van een groot aantal scouts kreeg ik hetzelfde verhaal, van ouders, maar zelfs bij de tegenstanders was het ongeloof vaak groot. Natuurlijk, de beste stuurlui staan aan wal,  maar een schipper die zich op de borst klopt dat hij net niet is gezonken hoort wellicht op de tram thuis. Dat de Jeugdopleiding van Utrecht, met hun neus er boven op, deze schipper gewoon een nieuw schip geeft, is eigenlijk nog onbegrijpelijker. 

Voor FC Utrecht valt er dus nog heel veel te leren en verbeteren. En kom niet aanzetten dat je als professionele organisatie bent benadeeld door je spelertjes. Dat is hetzelfde als Philips zou zeggen dat ze worden benadeeld door hun eigen producten.
Daar wordt naar binnen gekeken om de fout te ontdekken. Diegene die zegt dat het komt door het rotte plastic of rotte weerstandjes wordt per direct ontslagen. Het waarom is namelijk veel belangrijker dan het wat.

Mace Dekker.

Dit stukje heb ik, samen met een brief over zaken van het afgelopen jaar die wat mij betreft niet op het internet thuishoren, ruim een week geleden gestuurd aan het hoofd jeugdopleiding FC-Utrecht Koos van Tamelen en aan trainer-coach Peter Dussenbroek. Het leek mij niet meer dan eerlijk hun hiervan van te voren op de hoogte te stellen en eventueel hun reactie mee te plaatsen. Tot op heden heb ik geen reactie gehad.

Voor de mannen van de D1 stond er nog één onderdeel op het programma. Anneke, Sylvia en José hebben een heerlijke BBQ georganiseerd. De opa en oma van Thomas waren zo gastvrij hun tuin en zwembad hiervoor ter bschikking te stellen. We kunnen er kort over zijn. Het was heerlijk weer, het eten heel erg lekker en de omgeving en het zwembad vorzagen het geheel van een gouden rand. Van zes uur ‘s middags tot laat in de avond hebben de jongens en de ouders van de D1 een heerlijke afsluiting beleefd beleefd. Helaas konden Peter, Wil en Stephan er niet bij zijn. Vanaf deze plaats dus een hand en tot ziens.

Foto’s van dit festijn staan HIER

Het afgelopen jaar zijn er van bijna alle wedstrijden foto’s gemaakt. In de fotoboeken zijn deze allemaal te zien en te downloaden. De foto’s van het afgelopen jaar blijven nog tot 1 augustus online.

Voor de mensen die de hoge resolutie bestanden willen is er een DVD te bestellen. 2,3 GB aan materiaal, 1335  foto’s met een resolutie om perfecte afdrukken te (laten) maken tot een formaat van 20×25 cm. Deze DVD kost € 8,50 inclusief verzending. Bestellen via een mail aan mace@lefff.nl  met daarin het adres waar de DVD moet worden bezorgd. Je krijgt dan een bevestiging en het nummer waarop moet worden gestort. Na ontvangst betaling wordt de DVD binnen een week verstuurd.

Vorig jaar Augustus begon het seizoen van Utrecht D1 met een prachtig toernooi bij JSV Nieuwegein. Op dit zwaar bezet toernooi werd een 4e plaats behaald. Nu 10 maanden later is het seizoen afgesloten met een 5e plaats op een eveneens zeer sterk bezet toernooi bij FC den Bosch. Daarmee is de cirkel compleet. Bij het eerste toernooi kwamen we te laat voor de openingsceremonie, nu bij het laatste toernooi kwamen we wederom ruim een uur te laat. Gelukkig werd pas in de tweede ronde gestart en kwamen we goed weg. En zo lijkt het of er niets is veranderd. Ook als we de cirkel blijven volgen komt deze mooi overeen met het afgelopen seizoen. Na een prima start bovenaan zakte het team steeds verder naar beneden om zo rond de helft van de competitie  aan de onderkant van de cirkel te zijn aanbeland.  Daarna, heel moeizaam, werd de weg naar boven ingezet. om uiteindelijk daar terecht te komen waar er werd gestart. Daar waar een klassieke voetbal voor elk zwart vlakje vijf witte heeft, was het voor dit team precies omgekeerd. Rond elk wit vlakje zaten er 5 zwarte. Voor het grootste deel van de mannen is het een verloren jaar geweest. Na een heel jaar trainen en wedstrijden spelen op het hoogste nivo zijn we terug waar er is begonnen. Met een groep jongens die heel behoorlijk tegen een bal kunnen trappen, die met plezier in het veld staan en met elkaar een mooie pot voetbal op de mat kunnen leggen. Met dat verschil dat er toen werd uitgekeken naar een prachtig jaar en nu iedereen een tas vol herinneringen heeft die hij zo snel mogelijk wil vergeten.
Komende week wordt het seizoen definitief afgesloten met een gezellige BBQ en daarna is het voor alle jongens weer uitkijken naar een prachtig jaar. En als iemand het verdient zijn zij het wel.

De laatste foto’s van het seizoen staan HIER. Inmiddels is ook al de selectie gestart voor een nieuwe fotograaf. Wie van de vijf het wordt blijft nog even ongewis. Na het "vleesverbranden" komt nog een laatste stukje over het afgelopen seizoen. Terugkijken onder het motto wie de bal kaatst, of beter: …

Afgelopen weekend was feestweekeinde voor de mannen van de D1. 1 dag ballen op het toernooi in Solingen en twee dagen vette pret. Behalve een 3e plaats op het toernooi werd er vooral heel weinig geslapen, heel veel gekeet en vooral heel veel genoten. Ook voor de begeleiding was het een bewogen weekeinde. Trainer Dussenbroek besloot uiteindelijk zijn nachtelijk wakker zijn gewoon om te zetten naat nuttige tijd door een deel van de selectie om 1/2 3 ‘s nachts  nog even een training te geven. Ijzervreter (ex-militair) Wil liet dit natuurlijk niet op zich zitten en heeft zonder morren een uur in de stromende regen gestaan.
Al met al een leuke en fraaie afsluiting van het seizoen. Begeleiding en chauffeurs namens het hele team bedankt voor dit leuke uitje. Komend weekend de allerlaatste activiteit van deze groep. Op het zwaar bezette toernooi van FC den Bosch worden komende zondag de laatste schoppen tegen de bal gegeven in dienst van de D1 2007-2008. 

De nieuwe C2 2008-2009 heeft gisteren met een eclatante overwinning op Spartaan  de eerste wedstrijd gespeeld onder coach Verkuil.  Een prachtig resultaat na het, toch wel verloren, seizoen bij de D1 onder Dussenbroek.
Hopelijk wordt het een seizoen wat een betere smaak achterlaat dan het afgelopen seizoen. In de allerlaatste wedstrijd werd gestreden om degradatie en gelukkig bleef behoud in de eerste divisie. Volgend jaar mogen de mannen hopelijk laten zien dat Utrecht wel degelijk een team op de been heeft gebracht wat mee kan doen in de bovenste regionen. 5 jongens zullen dit niet meemaken.  Thijs, Bourak, Faisel, Jordy en Pepé zijn afgevallen. Quinten gaat door verhuizing zijn kunsten vertonen in België.

Afgelopen weekeinde werd door de D1 in en bij SO Soest meegedaan op het internationale toernooi. Op een prachtig complex met beduidend mindere velden vanwege de droge periode dongen Belgische, Duitse en Nederlandse topclubs om de beker. Eigenlijk tegen beter weten in hoopte iedereen dat de mannnen van de D1, verlost van de slecht verlopen competitie, op dit toernooi de spelvreugde zouden hervinden.
Al na een minuutje in de eerste wedstrijd, die tegen Lokeren, was die hoop vervlogen. De 1-0 lag voor Lokeren al in het netje en van bezieling of enthousiasme bij Utrecht was op een enkeling na niets te merken. In twee keer 15 minuten werd Utrecht op een meer dan terechte 3-0 gezet. Inmiddels was het ook al begonnen met regenen en beloofde het een lange dag te worden. De tweede wedstrijd was tegen Feyenoord. Zonder ooit echt goed te zijn bleef deze wedstrijd steken op een 0-0. Positief was dat de mannen hun vechtlust toonden en met pure strijd  de punt ook werkelijk verdienden. Over de laatste wedstrijd van de dag kunnen we kort zijn. Frankfurt was  op alle punten een maat te groot. zowel fysiek als voetballend  waren ze de baas op het veld en voor Utrecht wederom een 3-0  verlies. Laatste plaats in de Poule en zondag kon dus gestreden worden voor de onderste 4 plaatsen.

De eerste tegenstander van de zondag was thuisclub Soest. Zij aangevuld met 3 of 4 boomlange C junioren, wij aangevuld met 3 D2 pupillen (die overigens deze rol uitmuntend vervulden) Vanwege het laatste toernooi volgende week in Duitsland en tevens het slotfeestje van deze groep had Dussenbroek besloten de kans op blessures zo klein mogelijk te houden zodat er met het hele team kan worden afgereisd. Verder dan een bloedeloze nul nul tegen de enige amateurs van het toernooi kwam het niet. Bij de strafschoppen waren het de mannen van Soest die de winst naar zich toe trokken.

De laatste wedstrijd van het toernooi om plaats 7 of 8 was wederom tegen Lokeren. Het was ook tevens de beste wedstrijd. Met 3-0 werd er keurig revanche genomen voor de eerste wedstrijd.

Morgen begint de nwe C2 met hun eerste training onder Verkuil. Mannen heel veel succes en heel veel plezier met deze nieuwe start.

Foto’s van het toernooi staan HIER

Vandaag op de laatste speeldag van de competitie was het voor de teams uit de kelder van de eerste divisie D-Day, Degradatie dag. Voor zowel Omniworld als Utrecht was het de laatste kans voor lijfsbehoud in de eerste divisie A.
Na toch al heel veel varianten in de opstelling gezien te hebben dit jaar, had coach Dussenbroek toch nog een nieuwe variant weten te vinden. En deze pakte wel erg goed uit. Met Paul, in plaats van in de voorhoede, op het middenveld ontstond er veel meer druk naar voren en kreeg de voorhoede ook veel meer bruikbare ballen. Al na precies 9 minuten lag de eerste bal voor Utrecht in het netje.  Alsof het voor Omniworld er niet om ging was het voor Utrecht voor de tweede keer weer gemakkelijk om de 2-0 in het net te jagen. Even een beetje onachtzaamheid in de Utrecht defensie, dus kon Omniworld vlak voor rust de 2-1 maken. Op basis van de eerste helft, was de wedstrijd nog lang niet gespeeld. Utrecht heeft namelijk dit jaar laten zien van iedereen te kunnen verliezen. De tweede helft was het spel van Utrecht iets minder, van Omniworld een klein beetje beter, maar echt geloven deden de zwarte schapen er niet meer in. Waar ik de vorige wedstrijd dacht dat Omniworld zoveel wisselde  om tijd te rekken, bleek het vandaag gewoon hun manier van spelen te zijn. Waar het de vorig keer tegen Utrecht werkte, was het vandaag in ons voordeel. Toen uiteindelijk de 3-1 viel was de wedstrijd eigenlijk gespeeld. Voor Utrecht op het nippertje ontsnapt aan degradatie. Het juichen van de begeleiding aan de kant, als betrof het een kampioensschap was niet geheel op zijn plaats. Stil, blij en gelukkig zijn met behoud, had wellicht meer op zijn plaats geweest. Dat de blijdschap er niet minder om was, is natuurlijk wel te begrijpen.
Het verloren seizoen is gelukkig niet geëindigd in een ramp seizoen.

Foto’s van het treffen: klik HIER

De maandag oefenpot was vandaag tegen FC zoetermeer d1. Deze mannen spelen verdienstelijk in de middenmoot van de hoofdklasse. Op papier dus niet echt een tegenstander waar je je in kunt verslikken.
Toen de mannen uit zoetermeer het veld opkwamen zag het er echter een stuk minder ongevaarlijk uit. Een groot deel was min of meer de zelfde maat als Utrecht maar er waren ook een paar stevige kerels bij.
Al na een paar minuten bleek dat het verschil, eerste divisie – hoofdklasse, toch te groot was. Op een paar spaarzame momenten na werd er uitsluitend op de helft van Zoetermeer gespeeld. Utrecht speelde de eerste 10 minuten snel en verzogd combinatievoetbal. Mooi opbouwen van achteruit, het oprukkende middenveld van ballen op maat voorzien en het middenveld die vervolgens goed aansluitend de aanval de kansen gaf waar ze wat aan hadden. binnen no time lagen de eerste twee al in het netje. Het ging gewoon veel te gemakkelijk en dus was de rest van de eerste helft voor veel spelers het eigen ego groter dan het team. 
De tweede helft  kwam Zoetermeer nog aardig terug in de wedstrijd, en hoewel ze zichtbaar moeite hadden met het tempo, kwamen ze toch op pure wilskracht veel vaker dan in de eerste helft  op de helft van Utrecht, zonder ooit gevaarlijk te worden overigens. Utrecht pakte bij vlagen het samenspel weer op wat resulteerde in een afgetekende  8-0 winst.   Met samenspel 60 minuten lang en een iets zuiverder vlaggende grens, was het misschien wel het dubbele geweest. 
Natuurlijk telt het resultaat tegen een eigenlijk te zwakke tegenstander niet. (niets ten nadele van Zoetermeer, die ook een prima pot op de mat wist te leggen) Hopelijk lukt het echter in de laatste wedstrijd tegen Omniworld om een deel van vandaag mee te nemen. Opbouwen, aansluiten en de aanval met ballen op maat bedienen.  Kort combinerend wist Utrecht vandaag het spel te maken, waar het in de competitie veelal met lange halen, met de kous op de kop vertrekt. 

Foto’s staan HIER